Es mostren 56529 resultats

rebel·lió

rebel·lió

 

rebentada

rebentada

 

rebentador
-a

rebentador

    adjectiu i masculí i femení
  1. reventador -ra.
  2. figuradament [crític sever] crítico -ca mordaz (o destructor -ra, o corrosivo -va).

rebentador
-a

 

rebentament

rebentament

 

rebentar


<title type="display">rebentar</title>

    verb intransitiu
  1. [esclatar] reventar, estallar. Està a punt de rebentar, está a punto de reventar.
  2. figuradament reventar. Rebentava de satisfacció, reventaba de satisfacción.
  3. figuradament reventar. Si no li ho deixen dir, rebentarà, si no se lo dejan decir, reventará.
  4. verb transitiu
  5. [fer esclatar] reventar. Li rebentaren el globus, le reventaron el globo.
  6. [esbotzar] hundir, tirar, romper. Han hagut de rebentar la porta, han tenido que tirar la puerta.
  7. figuradament [fastiguejar] reventar, fastidiar. Aquesta pèrdua ens rebenta de mig a mig, esta pérdida nos revienta completamente.
  8. figuradament [criticar] vapulear, dar un palo.
  9. figuradament [fer fracassar un espectacle, un acte] reventar.
  10. figuradament [malgastar] reventar, dar al traste con.
  11. verb pronominal
  12. reventarse. Se m'ha rebentat aquell gra, se me ha reventado aquel grano.
  13. figuradament [de cansament] reventarse.
  14. rebentar-se de riure familiarment caerse (o partirse, o mondarse, o descoyuntarse, o descuajaringarse, o desternillarse) de risa.

rebentar

 

rebentisme

rebentisme

 

rebequeria

rebequeria

 

rebesavi
-àvia

rebesavi

masculí i femení tatarabuelo -la, rebisabuelo -la p fr.

rebesavi
-àvia

 

rebesnet
-a

rebesnet

masculí i femení tataranieto -ta, rebisnieto -ta p fr.

rebesnet
-a

 

rebeure

rebeure