Es mostren 56529 resultats

disgraciós
-osa

disgraciós

adjectiu [mancat de gràcia] falto -ta de gracia, desagraciado -da.

disgraciós
-osa

 

disgregació

disgregació

 

disgregant

disgregant

 

disgregar


<title type="display">disgregar</title>

    verb transitiu
  1. [separar] disgregar. Els agents atmosfèrics disgreguen la roca a poc a poc, los agentes atmosféricos disgregan la roca poco a poco.
  2. [separar] disgregar, desunir, separar, dispersar. Disgregaren les forces enemigues, disgregaron a las fuerzas enemigas.
  3. verb pronominal
  4. disgregarse, dispersarse, separarse, desunirse.

disgregar

 

disgregatiu
-iva

disgregatiu
-iva

 

disgust


<title type="display">disgust</title>

    masculí
  1. disgusto. Els fills no li donen sinó disgusts, los hijos no le dan más que disgustos.
  2. disgusto. Quan li diràs que no pots anar-hi tindrà un disgust, cuando le digas que no puedes ir, tendrá un disgusto.

disgust

 

disgustar


<title type="display">disgustar</title>

    verb transitiu
  1. [un menjar] quitar gusto, disgustar p fr.
  2. [no agradar] disgustar, desagradar.
  3. [causar un disgust] disgustar.
  4. verb pronominal
  5. [perdre gust] perder gusto.
  6. [tenir un disgust] disgustarse. Si no li donen el premi es disgustarà, si no le dan el premio se disgustará.
  7. [enutjar-se] disgustarse, enfadarse. No li parles perquè t'hi has disgustat?, ¿no le hablas porque te has disgustado con él?

disgustar

 

disíl·lab
-a

disíl·lab

    adjectiu
  1. disílabo -ba, bisílabo -ba, bisilábico -ca.
  2. masculí
  3. disílabo, bisílabo.

disíl·lab
-a

 

disil·làbic
-a

disil·làbic

adjectiu disílabo -ba, bisílabo -ba, bisilábico -ca.

disil·làbic
-a

 

disjunció

disjunció