<ptr type="DIEC_2nd_ed"/> <title type="display">concitador</title> Accessory Etimologia: del ll. concitator, -ōris, íd. 1a font: c. 1370, Pere III Body adjectiu i masculí i femení Que concita.
<ptr type="DIEC_2nd_ed"/> <title type="display">concitament</title> Accessory Etimologia: de concitar Body masculí Acció de concitar.
<title type="display">concitament</title> masculí concitació. © Günther Haensch i Abadia de Montserrat
<title type="display">concitar</title> Body INFINITIU concitar GERUNDI concitant PARTICIPI concitat concitada concitats concitades INDICATIU PRESENT concito concites concita concitem conciteu conciten IMPERFET concitava concitaves concitava concitàvem concitàveu concitaven PASSAT concití concitares concità concitàrem concitàreu concitaren FUTUR concitaré concitaràs concitarà concitarem concitareu concitaran CONDICIONAL concitaria concitaries concitaria concitaríem concitaríeu concitarien SUBJUNTIU PRESENT conciti concitis conciti concitem conciteu concitin IMPERFET concités concitessis concités concitéssim concitéssiu concitessin IMPERATIU concita conciti concitem conciteu concitin
<title type="display">concitar</title> verb transitiu [excitar] concitar. Concitar la ira contra alguien, concitar la ira contra algú. verb pronominal [atraerse] guanyar-se, conciliar-se.
<title type="display">concitar</title> verb transitiu aufhetzen, aufwiegeln. © Günther Haensch i Abadia de Montserrat
<ptr type="DIEC_2nd_ed"/> <title type="display">concitar</title> Accessory Etimologia: del ll. concitare, íd. 1a font: s. XV, Ausiàs Body verb transitiu Agitar, excitar. Concitar la ira, els odis, contra algú. Els concità l’un contra l’altre.