Etimologia: del ll. sŭccŭrrĕre, íd., der. de sub ‘sota’ i cŭrrĕre ‘córrer’ 1a font: s. XIII, Desclot
Body
verbtransitiu Portar ajut a algú en un perill, en una necessitat qualsevol. Si caic aquí, qui em vindrà a socórrer? Socórrer un amic empobrit. Socórrer una ciutat assetjada.
verb transitiu Portar ajut a algú en un perill, en una necessitat qualsevol Si caic aquí, qui em vindrà a socórrer Socórrer un amic empobrit Socórrer una ciutat assetjada
adjectiu participio pasado de socorrer que socorre socorredor -a poc freqüent abastecido ben proveït -ïda una cosa útil , a mà , profitós -osa trillado suat -ada , gastat -ada Un asunto muy socorrido , un assumpte molt gastat