contrarié
| -ée

Pronúncia: kɔ̃tʀaʀje
    adjectiu
  1. [refusé, dépité] contrariat -ada. Un amour contrarié, un amor contrariat.
  2. [fâché] enfadat -ada, contrariat -ada. Elle a l’air contrarié, sembla que estigui contrariada.
  3. [combattu] combatut -uda, que té oposició. Défendre un projet contrarié, defensar un projecte que té oposició.



© Carles Castellanos i Llorenç, Rafael Castellanos i Llorenç