Pronúncia: ɛ̃pʀɔvize
-
verb transitiu
- improvisar. Improviser un discours, improvisar un discurs.
- improvisar, empescar-se pron. Improviser une excuse, improvisar una excusa. verb pronominal
- improvisar-se. Un projet de cette envergure ne s’improvise pas, un projecte d’aquesta envergadura no s’improvisa.
- improvisar-se, fer-se de la nit al dia (o d’un dia a l’altre). On ne s’improvise pas cuisinier, un cuiner no es fa d’un dia a l’altre.
© Carles Castellanos i Llorenç, Rafael Castellanos i Llorenç