Es mostren 594846 resultats

coneixença


<title type="display">coneixença</title>

Pronúncia: kunəʃɛ́nsə
    femení
  1. knowledge, understanding, good sense.
  2. relationship between people.
  3. fer la coneixença d’algú to meet someone, get to know someone.
  4. posar dues persones en coneixença to introduce two persons to each other.
  5. coneixença carnal carnal knowledge.

coneixença

coneixença

<title type="display">coneixença</title>

femení conoscenza, conoscimento m. || [relació] conoscenza, rapporto m, relazione. || [amistat] conoscente inv, conoscenza. Ampliar el cercle de coneixences, ampliare il cerchio delle conoscenze (o dei conoscenti). || a coneixença de secondo il parere di, a mio (o tuo, o loro) giudizio. || ésser de la coneixença de essere un conoscente di. || fer coneixença amb (o fer la coneixença de) far conoscenza con (o far la conoscenza di). || posar en coneixença far conoscere, presentare. || venir (o arribar, o pervenir) a coneixença de venire a conoscenza di.

coneixença

coneixença


<ptr type="DIEC_2nd_ed"/>
<title type="display">coneixença</title>

Accessory
Partició sil·làbica: co_nei_xen_ça
Etimologia: de conèixer 1a font: s. XIV, Llull
Body
    femení
    1. Efecte de conèixer.
    2. tenir coneixença de Estar informat d’un fet.
    3. venir (o arribar, o pervenir) a coneixença de Informar-se, tenir notícia, d’un fet.
  1. plural Allò que és conegut, sabut, racionalment. En l’estat actual de les nostres coneixences. Posseeix unes coneixences universals.
    1. Relació, tracte, entre persones. Com que no hi havia gaire coneixença, no es feien gaire.
    2. ésser (algú) de la coneixença de Ésser conegut d’algú altre.
    3. fer coneixença amb (o fer la coneixença de) Esdevenir algú conegut d’algú altre.
    4. posar en coneixença Posar, fer entrar, en relació una persona amb una altra.
    5. tenir coneixença amb Tenir o haver tingut relació, tracte, una persona amb una altra.
  2. Conegut, persona amb la qual hom té o ha tingut tracte. Ampliar el cercle de coneixences. Té molta coneixença entre l’aristocràcia.
  3. a coneixença de locució prepositiva A coneguda de.

coneixença

coneixença


<title type="display">coneixença</title>

    femení
  1. Kenntnis f, Wissen n.
  2. Bekanntschaft f.
  3. en l'estat actual de les nostres coneixences bei unserem gegenwärtigen Kenntnisstand.
  4. fer la coneixença d'(algú) jemandes Bekanntschaft machen.
  5. saludar les coneixences seine Bekanntschaften begrüßen.
  6. tenir coneixença d'(una cosa) von etwas Kenntnis erlangen bzw haben.



© Günther Haensch i Abadia de Montserrat

coneixença

coneixença

<title type="display">coneixença</title>

    nom femení
  1. Tenim coneixença d'una cosa quan sabem que existeix i sabem com és. Abans de Colom, els europeus no tenien coneixença d'Amèrica.
  2. Una coneixença és una persona coneguda. Els artistes tenen moltes coneixences.

coneixença

coneixença


<title type="display">coneixença</title>

Pronúncia: kunəʃɛ́nsə
    femení
  1. [efecte de conèixer] connaissance.
  2. [relació, tracte] connaissance, relation.
  3. plural [saber, ciència] connaissances, savoir m sing.
  4. a coneixença meva à ma connaissance (autant que je sache).
  5. ésser de la coneixença de être une connaissance de.
  6. fer coneixença amb (fer la coneixença de) faire la connaissance de.
  7. posar en coneixença mettre en relation.
  8. tenir coneixença amb algú être en relations avec.
  9. tenir coneixença de [estar informat] être informé de.
  10. venir (arribar, pervenir) a coneixença de venir à la connaissance de (venir aux oreilles de).

coneixença

coneixent


<title type="display">coneixent</title>

    adjectiu
  1. [coneixedor] conocible.
  2. és coneixent que se conoce que. És ben coneixent que han entrat al rebost, bien se conoce que han entrado en la despensa.
  3. masculí i femení
  4. [conegut] conocido -da, amistad. Té molts coneixents, tiene muchos conocidos.
  5. fer-se coneixents [dues persones] conocerse.

coneixent

coneixent


<title type="display">coneixent</title>

Accessory
Partició sil·làbica: co_nei_xent
Etimologia: de conèixer 1a font: s. XIV, Llull
Body
  1. adjectiu antigament Que coneix, coneixedor. Serem coneixents que Déu sabrà tots els béns i tots els mals.
  2. adjectiu Que pot ésser conegut; coneixedor. Ja és ben coneixent que han entrat al rebost.
  3. adjectiu antigament Que coneix o entén bé les coses; intel·ligent. L’abat era savi i coneixent.
  4. adjectiu antigament Que reconeix (els favors), que demostra gratitud. Hem d’ésser-li coneixents del bé que fa.
  5. masculí i femení
    1. conegut 3. Volia visitar un coneixent seu.
    2. fer-se coneixents Fer coneixença mútua dues persones o més.

coneixent

coneixent

coneixent

coneixent

coneixent