<title type="display">armar</title>
-
verb transitiu
- [proveer de armas] armar.
- [cargar un arma] carregar.
- [una ballesta] armar.
- [proveer] proveir, fornir, dotar. Le han armado de una sólida instrucción, l'han dotat d'una sòlida instrucció.
- [una embarcación] armar.
- [un mueble, aparato] armar, muntar.
- [una tienda de campaña] parar.
- [una trampa] parar, posar.
- figuradament [urdir] armar, provocar. Armar jaleo, ruido, un escándalo, armar aldarull, soroll, un escàndol.
- americanisme [un cigarrillo] cargolar, fer.
- armarla (o armar una, o armarla buena) figuradament i familiarment armar un escàndol (o un daltabaix). verb pronominal
- [con armas] armar-se.
- figuradament armar-se. Armarse de coraje, armar-se de coratge.
- figuradament [riñas, escándalos] armar-se.
- figuradament [fraguarse] congriar-se, preparar-se. Se arma una tempestad, es congria una tempesta.
- figuradament [ocurrir algo aparatoso] esclatar. Se armó una tempestad, va esclatar una gran tempesta.
- americanisme [un animal] aturar-se, quedar-se palplantat.
- americanisme [obstinarse] obstinar-se, entestar-se.
- americanisme [proveerse] proveir-se. Armarse de unas buenas botas, proveir-se d'unes bones botes.