<ptr type="DIEC_2nd_ed"/> <title type="display">subrogar</title> Accessory Partició sil·làbica: sub_ro_gar Etimologia: del ll. subrogare, íd., der. de rogare ‘demanar’ 1a font: s. XV Body verb transitiu dret civil Posar una persona o una cosa en el lloc o la situació que una altra persona o cosa ocupava.
<title type="display">subrogatif</title> Pronúncia: sybʀɔgatif -iv adjectiu dret subrogatiu -iva. © Carles Castellanos i Llorenç, Rafael Castellanos i Llorenç
<title type="display">subrogation</title> Pronúncia: sybʀɔgasjɔ̃ femení dret subrogació. © Carles Castellanos i Llorenç, Rafael Castellanos i Llorenç
<title type="display">subrogatoire</title> Pronúncia: sybʀɔgatwaʀ adjectiu dret subrogatori -òria. Un acte subrogatoire, un acte subrogatori. © Carles Castellanos i Llorenç, Rafael Castellanos i Llorenç
<title type="display">subrogatori</title> adjectiu Ersatz..., ersetzend. © Günther Haensch i Abadia de Montserrat
<ptr type="DIEC_2nd_ed"/> <title type="display">subrogatori</title> Accessory Partició sil·làbica: sub_ro_ga_to_ri Etimologia: de subrogar 1a font: 1839, DLab. Body adjectiu Que subroga. acció subrogatòria dret processal Facultat concedida a una persona perquè pugui respondre econòmicament de les obligacions d’una altra.