<ptr type="DIEC_2nd_ed"/> <title type="display">vindicatiu</title> Accessory Partició sil·làbica: vin_di_ca_tiu Etimologia: del b. ll. vindicativus, -a, -um, íd. 1a font: s. XIV, St. Vicent F. Body adjectiu Que vindica. Dit de l’escrit o del discurs en defensa d’una persona injuriada o calumniada.
<title type="display">vindicatiu</title> adjectiu literàriament rachsüchtig, rächend. justícia vindicativa strafende Gerechtigkeit f. © Günther Haensch i Abadia de Montserrat
<title type="display">vindicativo</title> adjectiu [vengativo] venjatiu -iva. [vindicatorio] vindicatiu -iva.